نسخه چاپی

شریفی‌نیا: «اخراجی‌ها2» یک رکورد در سینمای ایران است

[۲۱ بهمن ۱۳۸۷ ۱۶:۲۸]

محمدرضا رحمانی گفت: در طرح اولیه که نوشتم قرار بود «دل‌خون» فیلمی کمدی باشد اما وقتی وارد مرحله تحقیق شدم احساس کردم موضوع بسیار جدی است و به سوی درام سوق داده شدم.

به گزارش خبرنگار سینمایی فارس، نشست فیلم‌ «دلخون» با حضور محمدرضا رحمانی کارگردان، علیرضا محمودی (فیلمنامه‌نویس) و سید حسن حق‌گو (تهیه‌کننده) در سینمای مطبوعات برگزار شد.
در ابتدای این نشست جواد مزدآبادی درباره حضور دیگر عوامل فیلم در این نشست گفت: عوامل فیلم فکر می‌کردند این نشست ساعت 10 شب برگزار می‌شود و فکر می‌کنم که برخی از آن‌ها در راه آمدن به اینجا هستند.
وی درباره فیلم خود گفت: من برای ساخت دومین فیلمم به دنبال موضوع و داستانی جدید و ناب بودم که بعد از پیدا کردن آن در حوزه هنری تصویب و کار شد.
رحمانی درباره سکانس اعزام فیلمش گفت: من اصولاً برای صحنه‌های حساس فیلمم چندین ورسیون مختلف دارم که در مورد این سکانس نیز چند ایده داشتم در ابتدا فکر کردم که همه چیز را بعد از اعزام شروع کنم ولی دیدم ممکن است فیلم را ضعیف کند و بعد فکر کردم همه چیز قبل از طناب دار اتفاق بیفتد.
وی در ادامه افزود: فیلمبرداری این سکانس در یک روز سرد پاییزی و موقعی که همه عوامل می‌لرزیدند انجام شد و خوشحالم شرایط به اندازه‌ای مهیا بود که این سکانس به خوبی دربیاید.
سیدحسین حق‌گو تهیه‌کننده این پروژه سینمایی گفت: من با کارهای آقای رحمانی در انجمن دفاع مقدس آشنا بودم و فیلم‌های کوتاه او را دوست داشتم وقتی طرح‌شان را به من دادند از جان‌مایه آن خوشم آمد و پیشنهاد کردم که طرح به مرحله تحقیق برود که تحقیقات آن مدت‌ها طول کشید.
وی افزود: این تحقیقات در قوه قضائیه انجام شد که علاوه بر تحقیق کتبی به صورت ویدئویی نیز تصویربرداری می‌شد.
حق‌گو با اشاره به کار قبلی رحمانی با عنوان ستایش گفت: به من پیشنهاد شد که فیلم ستایش را ببینیم و بعد همکاری با این فیلم را شروع کنم و من چون اعتقاد داشتم این کار شتاب‌زده ساخته شده تمایل نداشتم که آن را ببینم . فیلمنامه نوشته شد و در مدرسه فیلمنامه‌نویسی بازنویسی شد و در دستور کار قرار داده شد.
این تهیه‌کننده سینما با اشاره به مضمون فیلمنامه دلخون گفت: این معضل در کشورهای دیگر هم وجود دارد و ما سعی کردیم که آن مضمون را جا بیندازیم چون در ایران نو بود و فقدان قانون مناسب باعث تردید برانگیز شدن آن می‌شد و هیچ کار چالشی انجام نشده بود و این فیلم تلنگری برای این گونه بحث‌ها بود.
رحمانی درباره شیوه تحقیقاتی خود گفت: چیزهایی که در فیلمنامه آمده بود پس از تحقیقات ما شکل جدیدی گرفت و تغییراتی در فیلمنامه رخ داد. مثلاً فضای زندان آن طور که ما فکر می‌کردیم تلخ و سرد نبود و آن‌ها دنیایی برای خودشان داشتند که این تاثیر زیادی روی فیلمنامه داشتند.
وی با بیان این مطلب که قرار بود فیلمنامه کمدی باشد گفت: طرح اولیه‌ای که من یک سال و نیم پیش نوشتم طرحی کمدی بود که وقتی وارد تحقیقات آن شدم فکر کردم موضوع جدی‌ای که مسائل شرعی، قانونی و پزشکی دارد و خود به خود من را به سمت فیلمی درام سوق داد.
علیرضا محمودی فیلمنامه‌نویس این پروژه گفت: یک سال طول کشید که این فیلمنامه نوشته شود و مسئله آدم‌های فرعی داستان و این‌که در راستای فیلمنامه قرار بگیرند مطرح بود . مسئله عمده تضاد دو قطب خوب داستان بود که ما سعی کردیم آن را پوشش دهیم و این احساس را به وجود نیاوریم که یک شخصیت خوب را محاکمه می‌کنیم.
رحمانی در انتهای سخنانش درباره نسبت آدم‌ها و موقعیت‌ها گفت: انیشتن فرضیه نسبیتی دارد که همه چیز را تعمیم می‌دهد و به نظرم آدم‌ها آن‌قدر پیچیده‌اند که یک آدم جنایت‌کار نیز در بطن وجودی‌اش می‌تواند یک انسان خوب باشد.